كليني  رحمة الله در كتاب (( كافي ))  از يسع بن حمزه نقل كرده است كه  گفت :

 من در مجلس حضرت رضا صلوات الله عليه بودم و با آن حضرت گفتگوميكردم ،

جمعيّت بسياري در آنجا جمع شده بودند و از مسائل حلال و حرام از او مي پرسند ،

ناگهان مردي قد بلند و گندمگون وارد شد و به آن حضرت عرض كرد : سلام بر  تو

اي فرزند رسول خدا ! يكي از دوستان شما و دوستان پدران و اجداد شما هستم  ، از

 سفر حج برگشته ام و خرجي خود را در بين راه گم كرد ام  ، و اكنون توشه اي كه

 مرا به منزل بعدي برساند همراه ندارم ، اگر عنايتي مي كرديد و مرا به شهر خودم

روانه مي ساختيد به آنجا كه رسيدم همان مقدار از طرف شما صدقه مي دادم ، زيرا

خداوند به من نعمت داده و مستحق نيستم

امام رضا صلوات الله عليه به او فرمودند :

بنشين خداوند تو را رحمت كند و رو كرد به مردم و به آنها به گفتگو پرداخت  و

 سؤالات آنها را پاسخ گفت تا اينكه همگي پراكنده شدند و فقط آن شخص و سليمان

 جعفري و خميسه و من باقي مانده بوديم .

امام صلوات الله عليه فرمودند : آيا به من اجازه ميدهيد وارد آن حجره شوم ؟

سليمان عرض كرد : (( قدّم الله أمرك )) ، خدا كار شما را پيش ببرد .

آنگاه برخاست و داخل آن اطاق شد ، پس از مدّتي خارج گرديد و در اطاق را بست

و از بالاي در دست مبارك خود را دراز نمود و صدا زد : آن خراساني كجاست ؟

او عرض كرد : من اينجا هستم ، فرمود:

اين دويست دينار را بگير ، و براي آذوقه و توشه راه از آن استفاده كن ، و آن مايه

خير و بركت است به آن بركت بجوي و لازم نيست به جاي آن از طرف من صدقه

 دهي و وقتي گرفتي بيرون برو كه من تو را نبينم و تو مرا نبيني .

او هم دينار ها را گرفت  و خارج شد امام صلوات الله عليه كه تشريف آورد سليمان

عرض كرد : فدايت شوم ، به او مهرباني كردي و بخشش زيادي نمودي ، پس چرا

چهره خود را از او پنهان كردي ؟ فرمودند :

به خاطر اينكه مبادا ذلّت  خواري و گدايي و درخواست را در چهره او ببينم .

آيا فرمايش رسول خدا صلوات الله عليه را نشنيده اي كه فرمود :

المستتر بالحسنة تعدل سبعين حجّة ، والمذيع بالسّيئة مخذول والمستتر بها مغفور له

كسي كه كار نيك خود را پنهان كند ثواب هفتاد حج به او مي دهند و كسي كه بدي و

 كار  زشت خود را انتشار دهد دچار سر افكندگي مي شود و كسي كه آن را پنهان كند 

 خداوند آن را مي پوشاند و مي آمرزد

 الكافي ج 4 ص 23 حديث 3 ، مناقب ابن شهر آشوب ج 4 ص 360

و بحار الانوار ج 49 ص 101 حديث 19