اصبغ بن نباته گويد در واپسين لحظات حيات اميرمؤمنان علي عليه السّلام _ كه فرق مباركش از
شمشير كين ابن ملجم لعين شكافته شده بود _ به عيادت مولايم رفته بودم ، آن حضرت به من
فرمود : اي اصبغ ! بنشين و حديثي از من بشنو كه پس از اين روز، ديگر از من سخني نخواهي
شنيد . بدان اي اصبغ ! من نيز _ همچنان كه هم اكنون تو به عيادت من آمده اي _ به عيادت
رسول خدا رفته بودم ، رسول خدا به من فرمود :
اي ابالحسن ! برخيز به مردم بگو : براي نماز جماعت در مسجد حاضر شوند ، آنگاه بر فراز
منبر برو و يك پله از مقام من پايينتر بنشين و به مردم بگو :
آگاه باشيد هر كه بر والدين خود جفا كند لعنت خدا بر او باد
آگاه باشيد هر بنده اي كه از مولايش بگريزد ، لعنت خدا بر او باد
آگاه باشيد هر كه در مزد و اجرت كارگري ستم كند لعنت خدا بر او باد
اي اصبغ ! من فرمان حبيبم رسول خدا را انجام دادم
، در اين هنگام مردي از گوشه مسجد برخاست و گفت اي ابالحسن ! آنچه گفتي سه عبارت
مختصربود آنها را توضيح بده من پاسخ او را ندادم ، تا خدمت رسول خدا شرفياب شدم و آنچه
آن مرد گفته بود به استحضار حضرتش رساندم .
اصبغ گويد در اين هنگام علي عليه السّلام دست مرا گرفت و فرمود :
اي اصبغ دست خود را بگشا !
من دستم را گشودم ، حضرت يكي از انگشتان مرا گرفت و فرمود :
اي اصبغ همانگونه كه من انگشت تو را گرفتم ، رسول خدا انگشت مرا گرفت ، آنگاه فرمود :
اي ابالحسن براستي كه من و تو پدران اين امّتيم ، هر كه به ما جفا كند ، لعنت خدا بر او باد
به راستي كه من و تو مولاي اين امّتيم ، هر كه از ما بگريزد ، لعنت خدا بر او باد
به راستي كه من و تو دو اجير اين امّتيم ، هر كه در پاداش ما ستم نمايد ، لعنت خدا بر او باد
آنگاه فرمود : آمين
اصبغ گويد :
حضرت اين سخن بگفت و بيهوش شد سپس به هوش آمد و فرمود :
اي اصبغ هنوز نشسته اي ؟ عرض كردم آري مولاي من
فرمود : ميخواهي حديث ديگري اضافه كنم ؟
عرض كردم : آري ، خداوند از خيرات فراوانش بر تو بيافزايد
فرمود روزي پيامبر خدا در يكي از كوچه هاي مدينه با من ديدار كرد ؛ من غمگين بودم ، به
گونه اي كه آثار حزن و اندوه از چهره ام پيدا بود . آن حضرت رو به من كرد و فرمود اي
ابالحسن ! تو را غمگين ميبينم ؛ آيا ميخواهي حديثي براي تو بگويم كه هرگز محزون نشوي ؟
عرض كردم آري . فرمود : وقتي روز قيامت فرا ميرسد ، خداوند منبري ، بلندتر از منبر
پيامبران و شهيدان براي من قرار مي دهد ، آنگاه به من دستور مي دهد تا بر فراز آن منبر بالا
روم ، سپس به تو دستورمي دهد يك پلّه پايينتر از من صعود كني .
آنگاه به دو فرشته امر ميكند كه يك پله پايينتر از تو بنشينند .
موقعي كه همه بالاي منبر قرار گرفتيم هيچكس از پيشينيان و آخرين نمي ماند جز اينكه همه در
پيرامون آن حاضر ميشوند . يكي از فرشتگاني كه پايينتر از تو نشسته فرياد ميزند :
اي مردم ! هر كه مرا مي شناسد كه مي شناسد ، و هر كه مرا نمي شناسد اينك خود را معرّفي
مي نمايم . من رضوان ، خازن بهشت هستم ؛ آگاه باشيد ! خداوند به احسان ، كرم ، فضل و
جلالش به من دستور فرمود تا كليد هاي بهشت را به حضرت محمّد واگذار نمايم ، و حضرت
محمّد به من دستور داد تا آنها را در اختيار علي بن أبي طالب قرار دهم ، پس شما در اين امر
گواهي داده و شاهد باشيد .
آنگاه فرشته اي كه پايينتر از او بوده بر مي خيزد و چنان فرياد ميزند كه همه جمعيّت صداي او
را ميشنوند ، و مي گويد : اي مردم ! هر كه مرا مي شناسد كه مي شناسد ، و هر كه مرا
نمي شناسد من هم اكنون خودم را معرفّي ميكنم . من مالك ، خازن دوزخ ميباشم ، آگاه باشيد !
همانا خداوند به احسان و كرم و فضل و جلالش به من دستور فرمود تا كليد هاي دوزخ را به
حضرت محمّد واگذار نمايم و حضرت محمّد به من دستور داد تا آنها را در اختيار عليّ بن أبي
طالب قرار دهم ، پس شما در اين امر گواهي داده و شاهد باشيد .
در اين هنگام علي عليه السّلام كليد هاي بهشت و دوزخ را ميگيرد .
سپس رسول خدا فرمودند : اي علي ! پس از آن تو از دامن من و خاندانت از دامن تو و شيعيانت
از دامان خاندانت ميگيرند . علي (ع ) ميفرمايد : من دستانم را بر هم زدم و گفتم :
اي رسول خدا به سوي بهشت مي رويم .
پيامبر خدا فرمود آري ، سوگند به خداي كعبه !
امالي شيخ طوسي ص 123 ح مجلس 5 ؛ بحار الانوار ج 40 ص 44 ح 82
