امروز حالم خيلي گرفته است ...
از كسايي دلگيرم كه حتي كمترين احترام رو نسبت به ائمه اطهار قائل نيستن و
با دشمنانشون اظهار دوستي ميكنن ...
از كساني دلگيرم كه اين حديث امام صادق عليه السلام رو رد ميكنند كه فرمود :
دين چيزي نيست جز تولي و محبت نسبت به دوستان ما و تبري و برائت از دشمنان ما
براي كساني متاسفم كه سخنان حجت خداوند امام صادق عليه السلام براشون
ملاك نيست اما حرفاي عبد الحسين زرين كوبها و محمود صناعي ها مهر تاييد خداييه ... !!
از كساني كه علنا در مقابل كلام فوق الذكر امام صادق مي ايستند و بيان ميدارند ديـن اسلام فقط دين دوستيه !
كساني كه براشون دشمني معنا دارتعريف نشده است ...
كساني كه نه تنها نسبت به دشمنان اهل بيت عليهم السّلام هيچ دشمني ندارند بلكه به دشمنان اهل بيت ارادت هم دارن ...
كسايي كه اعتقاد ندارند هر عملي بي ولايت اميرالمومنين حيدر عملي حبط و باطله ...
چه زيبا گفته سعدي كه : دوستي با دشمنانِ دوست ، در حقيقت آزردن و رنجاندن دوسته ..
و معني تبري يعني همين كه براي اظهار ارادت به اهل بيت بايد با دشمنانشون دشمن باشيم ،حتي اگر خدايي نكرده دشمن اهل بيت پدر يا مادر انسان باشه .
البته كه داشتن تبرّي مقام بالايي هست كه نصيب هر كسي نميشه ..
يكي از همين افراد به من گفت معيار سنجش ارزش افراد در نزد خداوند ، مقدار عبادت و راز ونياز با خداونده و نه داشتن ولايت،پس اينقدر به نداشتن ظواهر (ولايت اميرالمومنين ) اعتراض نكن !!!
به نظر اين شخص بيمعرفت ، مهم نيست كه انسان به عهد غدير پايبند باشه و شيعه اميرالمومنين باقي بمونه بلكه مهم اينه كه با خدا رابطش خوب باشه ...
من خيلي ساده و روون براش نوشتم آقاي (xxx ) ! شيطان از مقربين خدا بود و داراي مقامي بالا . هر سجده شيطان به درگاه خداوند هزار سال طول ميكشيد ...
تا اينكه خدا انسان رو آفريد .
شيطان از دستور خدا مبني بر سجده بر آدم سر پيچي كرد :
( خلقتني من نار و خلقته من طين )
و گفت خدا عوض سجده بر آدم به تو سجده هاي طولاني تري ميكنم و بيشتر به مناجات با تو ميپردازم .
( بيشتر باهت در رابطه خواهم بود و ذكرت رو ميگم ) اينجا بود كه خدا گفت نه ! دور شود كه تو رانده شدي ...
وشيطاني كه هر سجدش 1000 سال بود به خاطر تكبر و سرپيچي از فرمان خدا رانده شد .
شيطان حتي اگر به مدت زمان هر سجده اش هم براي خدا اضافه ميكرد
( مثلا ده هزار سال طول هر سجدش ميشد ) كاري رو انجام ميداد كه دلش خواسته بود و نه خدا ...
خدا بهش گفته بود به آدم سجده كنه و اصلا سجده طولاني تر نميخواست .
پس خيلي ساده ميفهميم :
براي خداوند ملاك تقرّب افراد ، فرمانبرداري محض و بدون چون و چراي افراده نه سجده هاي طولاني...
و نتيجه ميگيريم بر خلاف گفته اون شخص نه تنها داشتن ولايت ظاهر دين نيست بلكه سنگ بناي دين و اصل دينه ؛ چون خداوند بارها و بارها و از جمله در روز غدير حجت رو تمام كرد و راه رسيدن به خودش رو فقط به فقط از طريق قبول ولايت و فرمانپذيري از اميرالمومنين و يازده امام عليهم السّلام عنوان كرد .
حال هر كس بدون قبول ولايت شاه نجف بخواد با خدا مناجات كنه يقينا همون راه شيطان رو رفته و عملش بيهوده است .
چون خشت اول رو كج گذاشته به يقين ديوارش تا ثريا كج خواهد رفت و هيچ يك از راز و نياز هايش با خدا براش هيچ سودي نداره چون از همون اول به بيراهه رفته ...
بنا براين راز و نياز افرادي كه ولايت اميرالمومنين رو قبول ندارند ، عملي است شيطان صفتانه چون ظاهراً خدا رو عبادت ميكنند اما در حقيقت پرستش گر هواي نفسشون هستند ...
چون بر اين امر مهم خدا كه از لسان رسول الله در روز غدير عنوان شد ( پذيرش ولايت مطلقه اميرالمومنين و ائمه اطهار ) گردن ننهادند و در حقيقت از همون ابتدا به بيراهه رفتند ...
در تاكيد بر اين مطلب كه ولايت اميرالمومنين اصل مطلب و سنگ زير بناي تدينه چند حديث رو از امام صادق عليه السّلام بيان ميكنم :
حديث اول :
كليني در كتاب كافي از امام صادق عليه السّلام نقل ميكند كه آن حضرت به شيعيان خود فرمود : به خدا قسم فقط اعمال شما پذيرفته ميشود و به خدا قسم فقط خداوند شما را مي آمرزد ، بين يكي از شما و آنچه باعث خشنودي و چشم روشني او گردد چيزي جز رسيدن جان او به حلقومش فاصله نيست .
در ادامه حديث امام صادق به حضور پيامبر و امام علي در هنگام وفات شيعيان اشاره و فرموده اند : به فرمان اين دو بزرگوار ملك الموت به راحتي و آساني جان شخص شيعه را قبض روح ميكند .
سپس برايش كفني از بهشت بهمراه حنوطي كه با مشك خوشبو آميخته است مي آورند .
او را با آن كفن بهشتي كفن مي كنند ، از آن حنوط بر بدنش ميمالند و جامه بهشتي بر او او ميپوشانند . هنگامي كه او را در قبر ميگذارند ، خداوند دري از درهاي بهشت بر او بگشايد كه نسيم بهشتي و عطر و بوي آن به او رسد .سپس از پيش رو و طرف راست و چپ او قبرش را به اندازه يك ماه راه وسعت دهند و بعد از آن به او گفته شود بخواب همانند عروسي كه در بستر مي آرمد و تو را بشارت باد به راحتي و آسايش و بهشتي كه پر از نعمت است و پرودگاري كه بر تو خشمگين نيست ...
( حديث طولاني هست كه ادامه اش رو نياوردم .)
حديث دوم و بسيار مهم :
كليني در كافي و محمّد بن مسعود عيّاشي در تفسير خود از عبدالله ابن أبي يعفور نقل كرده اند كه گفت :
به امام صادق عليه السّلام عرض كردم : مولاي من ! با مردم كه در معاشرت هستم خيلي تعجب ميكنم از عده اي كه اهل ولايت و محبـت شما نيستــند و ابوبــكر و عمـــر ( عليهما اللعنة ) را دوست دارند ولي امانتدار و راستگو هستند و به عهد و پيمان خود وفادارند. اما بر خلاف آنها برخي از افراد كه ولايت شما رو قبول دارند اين امانتداري و راستگوئي و وفاء به عهد در آنها نيست ...
( شايد حرف ابن أبي يعفور حرف خيلي از افراد امروزي هست كه ميگن : سني ها از جماعت شيعه اگر بهتر نباشن كمتر نيستن چون همه چيز رو بهتر رعايت ميكنند و دينشون محكمتره ! ، نمازاشون سر وقته و خدا رو با خلوص تر صدا ميزنن و از اين حرفا ... . اما بايد ديد امام صادق عليه السّلام چه جوابي ميفرمايند )
ابن أبي يعفور ميگويد : در اين حال امام صادق در حاليكه در برابر من نشسته بود مانند كسي كه خشمناك باشد به من رو كرد و فرمود :
لادين لمن دان بولاية امام جائر ليس من الله ، و لا عتب علي من دان بولاية امام عدل من الله .
يعني : كسي كه معتقد به ولايت پيشواي ستمگري كه از طرف خدا نيست باشد دين ندارد ، و كسي كه معتقد به ولايت امام عادلي كه از طرف خدا برگزيده شده است بر او ملامت و سرزنشي نيست .
ابن أبي يعفور ميگويد : آقاي من ! آن گروه ( جماعت سني ) با آن راستگويي و وفاي به عهد و .... دين ندارند !!!!!!!؟
و اين گروه با اينكه نه به راستگويي آن گروه هستند و نه در وفاي به عهد مثل آنها هستند و نه در ساير موارد مستوجب سرزنش نيستند !؟
امام پاسخ فرمودند : بلي .
آنها دين ندارند و اينها را نبايد سرزنش كرد .
سپس امام فرمودند : آيا كلام خدا را نشنيده اي كه فرموده است :
(( الله ولي الذين آمنوا يخرجهم من الظلمات الي النّور ))
( خدا سرپرست و ياور كسانيست كه ايمان آورده اند ، آنها را از تاريكي ها به طرف روشنايي ها هدايت ميكند )
امام در شرح اين آيه فرمودند : يعني خدا وند آنها ( شيعيان ) را از تاريكي هاي گناه به سو ي روشنائي توبه و آمرزش خارج ميكند ، به خاطر ولايتي كه نسبت به امام عادل برگزيده خدا دارند .
بعد از آن خداوند تبارك و تعالي فرموده است :
( والذين كفروا أولياؤهم الطاغوت يخرجونهم من النور الي الظلمات )
( و آنها كه كافر گشتند سرپرست ايشان طاغوت است و آنها را خداوند از روشنائي به تاريكي ها بيرون مي برد )
ابن أبي يعفور عرض كرد : مراد از ( والذين كفروا ) كافران نيستند ؟
امام پاسخ دادند : براي كافر در حال كفر چه نوري است تا او را از آن خارج كند و به طرف تاريكي بكشاند ؟
بلكه منظور كساني هستند مشمول نور اسلام و نورانيت آن بودند و چون از حق پيروي نكردند و سرپرستي پيشواي ظالم غاصب (ابوبكر و عمر و عثمان ) را كه منصوب از طرف پرودگار نبود پذيرفتند با اين ولايت ناحق از نور اسلام به تاريكي كفر رهسپار شدند ....
و سزاوار داخل شدن در آتش همراه كافران گشته اند كه خداوند در آخر آيه فرموده است :
(( اولئك اصحاب النار هم فيها خـــالــــــــدون ))
آنها اهل آتش و دوزخند و براي همـيشــــه در آن خواهند بود .
با اين حديث دلهاي بي غرض واقعا بايد مطمئن بشن كه اصل دينداري قبول ولايت اميرالمومنين و 11 امام معصوم هست و نه مناجاتهاي سوزناك و سجده هاي طولاني اما بي ولايت .
چون به فرموده امام صادق اگر ولايت نباشه همه اعمال باطله و همراه با كافرين خالد در آتشند ...
پس خدا رو شاكر باشيم به خاطر نعمت ولايت اهل بيت و انشالله قلب ائمه اطهار رو با دوستي با دشمنانشون جريحه دار نكنيم .
آخرين حديث و التماس دعا از همه شيعيان اميرالمومنين :
شيخ طوسي از سليمان ديلمي نقل ميكند كه به امام صادق عرض كردم :
معني اين آيه شريفه كه خداوند مي فرمايد :
( و ما كنت بجانب الطور اذ نادينا ) چيست ؟
امام فرمودند : نوشته اي است كه آنرا دو هزار سال پيش از آفرينش در برگ (( آس )) قلم قدرت حق نوشته و آنرا در عرش قرار داده است .
عرض كردم اي سرور من چه چيزي در آن نوشته شده است ؟
فرمود نوشته شده است :
اي شيعيان آل محمّد پيش از آنكه از من درخواست بكنيد به شما عطا كردم و پيش از آنكه مرا معصيت كنيد شما را آمرزيدم و پيش از آنكه مرتكب گناه شويد شما را بخشيدم .
هر كس با و لايت نزد من آيد او را به رحمت خود در بهشت ساكن گردانم .
